![]()
ตำนานวัดคูยาง ประวัติศาสตร์แห่งศรัทธา คูน้ำ และชาวยาง
เผยแพร่เมื่อ 15-07-2026 ผู้ชม 112
[16.4772733, 99.526849, ตำนานวัดคูยาง ประวัติศาสตร์แห่งศรัทธา คูน้ำ และชาวยาง]
ตำนานวัดคูยาง ประวัติศาสตร์แห่งศรัทธา คูน้ำ และชาวยาง
ในผืนดินเก่าแก่ของเมืองชากังราว หรือจังหวัดกำแพงเพชรในปัจจุบัน ยังมีร่องรอยของอดีตที่ไม่เคยเลือนหายไปตามกาลเวลา ท่ามกลางชุมชนเมืองที่ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง มีพระอารามหลวงแห่งหนึ่งซ่อนเรื่องราวของผู้คนหลายยุคสมัยไว้ทั้งในรูปของศรัทธา ภูมิปัญญา และความร่วมมือของผู้คนต่างกลุ่ม นั่นคือ วัดคูยาง
รอยกำเนิดของชื่อ “คูยาง”
ชื่อของวัดแห่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงจากคำเรียกขานธรรมดา แต่สะท้อนถึงความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนกับพื้นที่ในอดีต “คู” คือคูน้ำที่ถูกขุดขึ้นล้อมรอบพื้นที่ศาสนสถาน “ยาง” สะท้อนถึงกลุ่มชาวยาง (กะเหรี่ยง) ที่มาบูรณะวัดโบราณแห่งนี้ ชาวยางขุดคูน้ำล้อมรอบวัด จึงเรียกกันว่า 'วัดคูยาง' วัดสร้างเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด แต่มีผู้สันนิษฐานว่าสร้างมาแล้วไม่น้อยกว่า 400 ปี จนมาถึงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ระหว่าง พ.ศ. 2394–2399 จึงได้มีผู้บูรณะขึ้นในพื้นที่เดิม และพัฒนาให้เป็นศูนย์กลางทางศาสนาอีกครั้ง รากฐานของวัดจึงไม่ได้เกิดจากคนกลุ่มเดียว หากแต่เป็นผลลัพธ์ของการร่วมมือระหว่างชุมชนและกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยอยู่ร่วมกันในพื้นที่
วัดในฐานะศูนย์กลางสงฆ์และอำนาจทางจิตใจ เมื่อกาลเวลาผ่านไป วัดคูยางไม่ได้เป็นเพียงศาสนสถาน แต่ยังกลายเป็นศูนย์กลางการปกครองคณะสงฆ์ของเมืองกำแพงเพชรในยุคหนึ่ง
บทบาทสำคัญของพระครูธรรมาธิมุตมุนี (กลึง) อดีตเจ้าอาวาสวัดคูยาง และปฐมเจ้าคณะเมือง (เจ้าคณะจังหวัด) รูปแรกของจังหวัดกำแพงเพชร (ดำรงตำแหน่งช่วง พ.ศ. 2441–2449) ท่านเป็นพระเถระผู้ทรงวิทยาคุณ เชี่ยวชาญทั้งด้านพระปริยัติธรรมและวิปัสสนากรรมฐาน ซึ่งเป็นที่เคารพเลื่อมใสอย่างมากในยุคสมัยนั้น เป็นแกนนำในการสร้างและบูรณะสิ่งก่อสร้างสำคัญภายในวัด เช่น พระเจดีย์ พระอุโบสถ พระวิหาร และศาลาการเปรียญ ทำให้วัดแห่งนี้กลายเป็นวัดใหญ่ที่เป็นหลักฐานมั่นคงของเมือง ได้รับการยอมรับในฐานะศูนย์กลางทางพระพุทธศาสนา
ในช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 24 ถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 25 วัดแห่งนี้ยังปรากฏในบันทึกสำคัญเมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสต้น ผ่านพื้นที่วัด วันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2449 ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของการเสด็จประพาสเมืองกำแพงเพชรก่อนจะเสด็จล่องเรือกลับ และทรงบันทึกภาพวิถีชีวิตของวัดที่มีลำคูน้ำล้อมรอบ พร้อมทั้งอาคารไม้และหอไตรที่ตั้งอยู่กลางน้ำอย่างโดดเด่น ภาพที่ถูกบันทึกในครั้งนั้น ทำให้วัดคูยางกลายเป็นหนึ่งในวัดที่สะท้อนภูมิทัศน์แบบเมืองน้ำและภูมิปัญญาท้องถิ่นได้อย่างชัดเจน
หอไตรกลางน้ำ: ภูมิปัญญาที่เกิดจาก “คูน้ำ” หนึ่งในมรดกทางสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของวัด คือ “หอไตรกลางน้ำ” อาคารไม้ทรงไทยพื้นถิ่นตั้งอยู่บนพื้นที่น้ำเดิม ถูกออกแบบให้ยกพื้นสูงและตั้งอยู่กลางสระ เพื่อทำหน้าที่เป็นที่เก็บรักษาพระคัมภีร์และคัมภีร์ใบลาน การแยกตัวอาคารออกจากพื้นดินไม่เพียงแต่เป็นความงามทางสถาปัตยกรรม แต่ยังเป็นระบบป้องกันตามธรรมชาติจากปลวก แมลง และความชื้น แนวคิดนี้สะท้อนให้เห็นถึงความเข้าใจธรรมชาติอย่างลึกซึ้งของช่างพื้นบ้าน ที่ใช้ “น้ำ” เป็นทั้งเกราะป้องกันและองค์ประกอบของศาสนสถานในเวลาเดียวกัน
การเปลี่ยนแปลงของเมือง และการหายไปของคูน้ำ เมื่อเมืองกำแพงเพชรขยายตัวจากเมืองโบราณสู่เมืองสมัยใหม่ และมีประชากรมากขึ้น วัดคูยางซึ่งเป็นวัดศูนย์กลางของจังหวัดจำเป็นต้องขยายพื้นที่เพื่อสร้างโรงเรียน (โรงเรียนวัดคูยาง) สำนักงานเจ้าคณะจังหวัด อาคารเรียนพระปริยัติธรรม กุฏสงฆ์ และตัดเส้นทางคมนาคมให้ชาวบ้านและพุทธศาสนิกชนสามารถเดินทางเข้ามาร่วมทำบุญและศึกษาเล่าเรียนภายในวัดได้สะดวก พื้นที่รอบวัดค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปตามการใช้ประโยชน์ของชุมชน คูน้ำที่เคยล้อมรอบวัดในอดีตส่วนใหญ่ได้ถูกถมกลายเป็นถนนและอาคารบ้านเรือน เหลือเพียงร่องรอยของคูน้ำเดิมที่ยังคงอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ บริเวณหอไตรกลางน้ำเท่านั้น แม้ภูมิทัศน์จะเปลี่ยนไป แต่จุดศูนย์กลางของความทรงจำทางประวัติศาสตร์ยังคงอยู่ที่เดิม เป็นเหมือน “เกาะแห่งอดีต” ที่ยังยืนหยัดอยู่กลางกระแสความเปลี่ยนแปลงของเมือง ศิลปวัตถุและความศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ภายในอุโบสถของวัด มีพระประธานสำคัญคือ พระพุทธวชิรปราการ นามพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ปางมารวิชัย (หรือปางสะดุ้งมาร) นั่งขัดสมาธิราบ หน้าตักกว้าง 3 เมตร 23 เซนติเมตร (หรือกว้าง 6 ศอก 9 นิ้ว) หล่อด้วยเนื้อนวโลหะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดกำแพงเพชร ประกอบพิธีเททองขึ้นที่วัดคูยาง เมื่อวันที่ 29 เม.ย. 2525 ช่วงมงคลสมัยสมโภชน์กรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี นอกจากนี้ยังมีศิลปวัตถุสำคัญ เช่น ตู้พระธรรมและหีบพระธรรมลายรดน้ำปิดทอง ซึ่งสะท้อนฝีมือช่างในยุคต้นรัตนโกสินทร์ และแสดงให้เห็นถึงความรุ่งเรืองของงานศิลป์ทางพุทธศาสนาในภูมิภาคนี้ วัตถุเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงของเก่า แต่เป็นหลักฐานของระบบการเรียนรู้ การคัดลอกคัมภีร์ และการสืบทอดพระพุทธศาสนาผ่านงานช่าง
วัดคูยางในปัจจุบัน
ปัจจุบัน วัดคูยาง มีสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี และยังคงเป็นพื้นที่สำคัญของชุมชนทางศาสนา
แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนผ่านไปหลายยุคสมัย แต่บทบาทของวัดยังคงไม่เปลี่ยนไปมากนัก คือการเป็นศูนย์รวมจิตใจ และพื้นที่เก็บรักษามรดกทางวัฒนธรรมที่เชื่อมอดีตเข้ากับปัจจุบัน ร่องรอยของคูน้ำ และร่องรอยของคน เรื่องราวของวัดคูยางอาจเริ่มต้นจากคูน้ำเล็ก ๆ ที่ถูกขุดขึ้นเพื่อปกป้องพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อเวลาผ่านไป คูน้ำเหล่านั้นกลับกลายเป็นเส้นแบ่งระหว่าง “อดีตที่ยังอยู่” และ “ปัจจุบันที่เปลี่ยนไป” สิ่งที่ยังคงอยู่ไม่ใช่เพียงอาคารหรือโบราณวัตถุ แต่คือแนวคิดของผู้คนที่เชื่อว่า ศรัทธาและภูมิปัญญาสามารถสร้างพื้นที่ร่วมกันได้ แม้จะต่างยุค ต่างกลุ่มชาติพันธุ์ และต่างวิถีชีวิต เมื่อเมืองเติบโตและสิ่งแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา เราควรออกแบบ “การอยู่ร่วมกันระหว่างความเจริญและมรดกทางประวัติศาสตร์” อย่างไร เพื่อไม่ให้รากของอดีตถูกกลบหายไปใต้ถนนของอนาคต หรือคำตอบนี้จะอยู่ที่ "มหาศาลานครชากังราว" ที่รอวันสร้างเสร็จ?
สถานที่: วัดคูยาง พระอารามหลวง
แผนที่: https://maps.app.goo.gl/EB2UCWBs2K41wcei8?g_st=ac
เรียบเรียงโดย: สำนักข่าวกาขาว
หมายเหตุ: บทความนี้จัดทำขึ้นในลักษณะ "สารคดีเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเพื่อการประชาสัมพันธ์" โดยมีการเรียบเรียงและตีความเนื้อหาจากข้อสันนิษฐานทางประวัติศาสตร์ท้องถิ่น เพื่อสร้างความน่าสนใจและให้ความรู้แก่บุคคลทั่วไป "มิใช่บทความหรือเอกสารวิจัยทางวิชาการ"
หากผู้อ่านมีความประสงค์จะนำข้อมูลนี้ไปใช้ในการอ้างอิงเชิงวิชาการ ขอแนะนำให้ศึกษาเพิ่มเติมจากเอกสารปฐมภูมิ หลักฐานทางโบราณคดี และงานวิจัยที่ผ่านการรับรองจากผู้เชี่ยวชาญโดยตรง เพื่อความถูกต้องและสมบูรณ์ของเนื้อหา
แหล่งอ้างอิง:
ประวัติและโบราณสถานวัดคูยาง – กรมศิลปากร / สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดกำแพงเพชร
บันทึกประพาสต้นในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) – ส่วนที่เกี่ยวเนื่องกับการเสด็จประพาสมณฑลฝ่ายเหนือ และเมืองกำแพงเพชรสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคเหนือ – ข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มชาติพันธุ์ (ชาวยาง/กะเหรี่ยง) และภูมิปัญญาสถาปัตยกรรมหอไตรกลางน้ำ
คำสำคัญ : วัดคูยางพระอารามหลวง คูน้ำและชาวยาง หอไตรกลางน้ำ พระพุทธวชิรปราการ กำแพงเพชร
ที่มา : สำนักข่าวกาขาว
รวบรวมและจัดทำข้อมูล : กาญจนา จันทร์สิงห์
สำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ มาหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. (2569). ตำนานวัดคูยาง ประวัติศาสตร์แห่งศรัทธา คูน้ำ และชาวยาง. สืบค้น 13 พฤศจิกายน 2569, จาก https://arit.kpru.ac.th/ap2/local/?nu=pages&page_id=2423&code_db=610001&code_type=01
Google search
หากพูดถึงอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร หลายคนคงนึกถึงความยิ่งใหญ่ของวัดช้างรอบหรือวัดพระสี่อิริยาบถ แต่น้อยคนนักที่จะคุ้นเคยกับโบราณสถานขนาดกะทัดรัดที่ซ่อนตัวอยู่ในเขตป่าอรัญญิก ซึ่งมีชื่อเรียกชวนขนลุกขนพองว่า "วัดหมาผี" ชื่อนี้ไม่ได้ถูกจารึกไว้บนศิลาแลงหรือหลักฐานร่วมสมัยในยุคสุโขทัย หากแต่เป็นชื่อที่สืบทอดผ่านมุขปาฐะหรือเรื่องเล่าปากต่อปากของชาวบ้าน ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงวิธีที่ผู้คนในท้องถิ่นใช้เรื่องเล่าเพื่ออธิบายและจดจำร่องรอยของอดีต ตามมุขปาฐะที่เล่าสืบต่อกันมาในพื้นที่ เมื่อครั้งเขตอรัญญิกยังเป็นป่ารกชัฏ พรานป่าและชาวบ้านที่เข้าไปหาของป่าบางคนอ้างว่าเคยพบสุนัขสีดำรูปร่างใหญ่ผิดธรรมดา มีดวงตาวาวโรจน์ ยืนจ้องมองผู้ที่เดินเข้าใกล้โบราณสถานแห่งนี้ บางเรื่องเล่ายังกล่าวว่าสุนัขลึกลับตัวดังกล่าวสามารถผ่านกำแพงศิลาแลงได้ราวกับไร้ตัวตน หรือหายลับไปในเงามืดอย่างไร้ร่องรอย จึงเกิดความเชื่อว่าสุนัขปริศนานี้คือวิญญาณผู้พิทักษ์ หรือ "ปู่โสมเฝ้าทรัพย์" ที่คอยปกปักรักษาสมบัติและศาสนสถานไม่ให้ผู้ใดล่วงละเมิด จนเป็นที่มาของชื่อ "วัดหมาผี" ซึ่งชาวบ้านเรียกขานสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน
เผยแพร่เมื่อ 10-09-2026 ผู้เช้าชม 93
กษัตริย์ผู้ครองกรุงสุวรรณภูมิ จากพงศาวดารโยนก ในหนังสือประชุมพงศาวดารฉบับกาญจนาภิเษก เล่ม 7 หน้า 435-436 กษัตริย์ผู้ครองกรุงสุวรรณภูมิ ได้เรียงลำดับไว้ว่า ลำดับที่ 6 พระยากาแต เชื้อนเรศร์หงสา ลำดับที่ 7 อู่ทอง มาแต่เชลียง ลำดับที่ 8 ขุนหลวงพะงั่ว ลำดับที่ 7 อู่ทอง มาแต่เชลียง ซึ่ง “เชลียง” ก็หมายถึงเมืองกำแพงเพชรนั่นเอง เรื่อง “อธิบายรัชกาลครั้งกรุงเก่า” ซึ่งเป็นพระนิพนธ์สมเด็จพระเจ้าบรมวงศเ์ธอกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ในหนังสือประชุมพงศาวดารฉบบักาญจนาภิเษก เล่ม 1 หน้า 356 ได้กล่าวถึงความเกี่ยวข้องของสมเด็จพระบรมราชาธิราช (หลวงพะงั่ว) กับสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) ไว้ว่า...
เผยแพร่เมื่อ 25-02-2020 ผู้เช้าชม 20,909
คำว่า ชินบัญชร นั้นแปลว่า กรง หรือ เกราะป้องกันภัยของพระพุทธเจ้า คำว่า ชิน หมายถึง พระพุทธเจ้า คำว่า บัญชร หมายถึง กรง หรือ เกราะ โดยที่เนื้อหาในคาถาในชินบัญชรนั้นจะเป็นการอัญเชิญพระพุทธเจ้าจำนวน 28 พระองค์ เริ่มตั้งแต่พระพุทธเจ้าพระนามว่าตัณหังกร เป็นต้น เดินทางลงมาสถิตอยู่ในทุกอณูของร่างกาย เพื่อเป็นการเสริมให้ตนเองนั้นมีพลังพุทธคุณให้ยิ่งใหญ่ จากนั้นจึงอัญเชิญพระอรหันต์ที่เป็นสาวกของพระพุทธเจ้าจำนวน 80 องค์ซึ่งเป็นผู้มีบารมีธรรมที่ยิ่งใหญ่ อีกทั้งยังได้มีการอาราธนาพระสูตรอันศักดิ์สิทธิ์ ที่ทรงอานุภาพในด้านต่างๆ
เผยแพร่เมื่อ 17-04-2020 ผู้เช้าชม 4,278
พระพุทธนวราชบพิตร เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีขนาดหน้าตักกว้าง ๒๓ เซนติเมตร สูง ๔๐เซนติเมตร ที่บัวฐานด้านหน้า บรรจุพระพิมพ์ พระสมเด็จจิตรลดา ไว้อีกองค์หนึ่ง พระพิมพ์ส่วนพระองค์นี้ สร้างขึ้นด้วยฝีพระหัตถ์ ทรงสร้างไว้สำหรับ บรรจุไว้ที่ฐานบัวหงาย ด้านหน้าของพระพุทธนวราชบพิตร และเพื่อพระราชทานแก่ข้าราชบริพาร และบุคคลอื่นไว้สักการะบูชา ผงศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงนำมาบรรจุในพระพิมพ์ส่วนพระองค์นั้นประกอบด้วย เส้นพระเจ้า คือเส้นผมพระเจ้าแผ่นดิน ซึ่งเจ้าพนักงาน ได้รวบรวมไว้หลังจากทรงพระเครื่องใหญ่ คือตัดผม ทุกครั้ง ดอกไม้แห้งจากพวงมาลัย ที่ประชาชนทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวาย เวลาเสด็จพระราชดำเนินไปทรงเปลี่ยนเครื่องทรง พระมหามณีรัตนปฏิมากร และทรงบูชาไว้ที่พระพุทธปฏิมากร ตลอดเทศกาล จนถึงคราวเปลี่ยนเครื่องทรงใหม่ ดอกไม้แห้งนี้ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้รวบรวมไว้ ดอกไม้แห้งจากมาลัยที่แขวนที่พระมหาเศวษฉัตร และด้ามพระแสงขรรค์ชัยศรี ในพระราชพิธีฉัตรมงคล ชันและสีจากเรือใบพระที่นั่ง ขณะที่ทรงตกแต่งซ่อมแซมเรือ
เผยแพร่เมื่อ 16-08-2019 ผู้เช้าชม 4,306
เมื่อพูดต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือใช้เป็นพยานแล้ว หากผิดคำพูดเชื่อกันว่าจะส่งผลเสียต่อชีวิต เช่น เจ็บป่วยชีวิตติดขัด หรือการเงินฝืดเคือง ซึ่งความเชื่อนี้มักถูกโยงเข้ากับแนวคิดเรื่อง กรรมที่ติดตัวมา สาบานที่ไหน กับใครตามธรรมเนียมความเชื่อไทย การสาบานมักทำใน 2 ลักษณะสาบานต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น พระพุทธรูปในบ้านหรือวัด ศาลพระภูมิหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ตนเองนับถือเป็นการส่วนตัว บางกรณีก็ไปสาบานที่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ระดับประเทศ เช่นวัดพระแก้วและศาลหลักเมือง เพื่อเพิ่มน้ำหนักความน่าเชื่อถือให้คำพูด
เผยแพร่เมื่อ 15-07-2026 ผู้เช้าชม 127
ในหนังสือพระราชพงศาวดาร ฉบับ รศ. 125 ซึ่งดำเนินเรื่องตามต้นพระราชพงศาวดารได้กล่าวไว้ดังนี้ “เดิมพระเจ้าแผ่นดินพระองค์หนึ่งครองราชย์สมบัติอยู่ ณ เมืองเชียงรายโยนกประเทศ เป็นพระนครใหญ่ มีพระเจ้ามหาราชพระองค์หนึ่ง ครองราชย์สมบัติอยู่ ณ เมืองสตอง ยกกองทัพมาตีเมืองเชียงรายได้ทำสงครามแก่กัน พระเจ้าเชียงรายพ่ายแพ้เสียเมืองแก่พระยาสตอง จึงกวาดครอบครัวอพยพชาวเมืองเชียงราย หนีข้าศึกลงมายังแว่นแคว้นสยามประเทศนี้ ข้ามแม่น้ำโพมาถึงเมืองแปปเป็นเมืองร้าง อยู่คนละฟากฝั่งกับเมืองกำแพงเพชร
เผยแพร่เมื่อ 02-03-2020 ผู้เช้าชม 3,798
นุชนิยม (อักษรโรมัน NUJANIYAMA) เป็นสกุลพระราชทาน ลำดับที่ 4787 ในรัชสมัยองค์พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ผู้ขอพระราชทานนามสกุลคือ พระกำแหงสงคราม (ฤกษ์ นุชนิยม) กรมการพิเศษ จังหวัดลำปาง ตอนที่ขอพระราชทานนามสกุลนั้น พระกำแหงสงคราม ได้ขอไปให้ใช้คำว่า “ราม” นำหน้า แต่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เห็นว่ามีผู้ใช้คำนำหน้า “ราม” แล้วหลายสกุล กอปรกับเห็นว่า พระกำแหงสงครามได้ทำคุณงามความดีให้กับแผ่นดิน ในการปราบศึกฮ่อ ในรัชสมัยรัชกาลที่ 5 และมีเชื้อสายของพระยารามรณรงค์สงคราม (นุช)
เผยแพร่เมื่อ 03-03-2020 ผู้เช้าชม 7,762
โรงเรียนวชิรปราการวิทยาคม ตั้งอยู่เลขที่ 99/5 หมู่ 3 ตำบลนครชุม อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร ปัจจุบันสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร จัดการศึกษาตั้งแต่ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นถึงตอนปลาย (ม.1–ม.6) จากโรงเรียนเล็ก ๆ ทางฝั่งนครชุม สู่โรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่ ตามข้อมูลประวัติที่โรงเรียนเผยแพร่ผ่านช่องทางทางการ จุดเริ่มต้นของสถานศึกษาแห่งนี้ย้อนไปถึงกลางทศวรรษ 2490 เมื่อมีการก่อตั้งโรงเรียนขนาดเล็กทางฝั่งนครชุม ในชื่อ "โรงเรียนเมืองกำแพงเพชร" ช่วงแรกยังใช้อาคารเรียนชั่วคราว ก่อนจะค่อย ๆ พัฒนาสถานที่และขยายระดับชั้นเรียนขึ้นตามลำดับ ต่อมาในช่วงกลางทศวรรษ 2510 โรงเรียนได้รับการยกฐานะจากโรงเรียนระดับประถมศึกษาขึ้นเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา พร้อมกับเปลี่ยนชื่อเป็น "วชิรปราการวิทยาคม" พูดง่าย ๆ คือนี่ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนชื่อ แต่เป็นการยกระดับโรงเรียนทั้งระบบในคราวเดียวกัน จากนั้นก็เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นโรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชรอย่างในปัจจุบัน
เผยแพร่เมื่อ 14-09-2026 ผู้เช้าชม 103
ถ้าเอ่ยชื่อ "พระเจ้าอู่ทอง" หรือ "พระนเรศวรมหาราช" คนไทยส่วนใหญ่คงร้องอ๋อทันที แต่ถ้าถามถึง "เจ้านครอินทร์" หลายคนอาจต้องนิ่งคิด ทั้งที่พระองค์คือหนึ่งในกษัตริย์อยุธยาที่ทรงอำนาจที่สุดพระองค์หนึ่ง เป็นผู้พลิกโฉมการเมืองต้นกรุงศรีอยุธยาอย่างสิ้นเชิง และยังเป็นผู้ที่ให้กำเนิดชื่อ "กำแพงเพชร" ที่เราคุ้นเคยกันในทุกวันนี้ด้วย เหตุใดกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้จึงกลายเป็น "ชื่อที่ถูกลืม" ในความทรงจำของคนทั่วไป บทความนี้จะพาย้อนรอยตั้งแต่รากเหง้า เส้นทางสู่อำนาจ ไปจนถึงร่องรอยที่พระองค์ทิ้งไว้บนแผ่นดินกำแพงเพชร
เผยแพร่เมื่อ 15-07-2026 ผู้เช้าชม 171
พระแสงราชศัสตรา มรดกทางวัฒนธรรมอันล้ำค่า หนึ่งในสยาม คู่บ้านคู่เมืองกำแพงเพชร พระแสงราชศัสตราองค์นี้ เป็นดาบฝักทองลงยาที่งดงาม มีความเชื่อกันว่าเป็นดาบวิเศษ แสดงถึงพระราชอำนาจสูงสุดของพระมหากษัตริย์ในการปกครองบ้านเมือง ในสมัยนั้น รวมทั้งเป็นสัญลักษณ์แทนพระองค์ในกรณีย์ที่ทรงพระราชทานสิทธิ์แก่ขุนนาง ข้าราชการที่ใช้อำนาจแทนพระองค์ ในการปฏิบัติราชการแทนพระองค์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงที่มีศึกสงคราม
เผยแพร่เมื่อ 27-06-2019 ผู้เช้าชม 7,980
