![]()
ตำนานวัดคูยาง ประวัติศาสตร์แห่งศรัทธา คูน้ำ และชาวยาง
เผยแพร่เมื่อ 15-07-2026 ผู้ชม 113
[16.4772733, 99.526849, ตำนานวัดคูยาง ประวัติศาสตร์แห่งศรัทธา คูน้ำ และชาวยาง]
ตำนานวัดคูยาง ประวัติศาสตร์แห่งศรัทธา คูน้ำ และชาวยาง
ในผืนดินเก่าแก่ของเมืองชากังราว หรือจังหวัดกำแพงเพชรในปัจจุบัน ยังมีร่องรอยของอดีตที่ไม่เคยเลือนหายไปตามกาลเวลา ท่ามกลางชุมชนเมืองที่ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง มีพระอารามหลวงแห่งหนึ่งซ่อนเรื่องราวของผู้คนหลายยุคสมัยไว้ทั้งในรูปของศรัทธา ภูมิปัญญา และความร่วมมือของผู้คนต่างกลุ่ม นั่นคือ วัดคูยาง
รอยกำเนิดของชื่อ “คูยาง”
ชื่อของวัดแห่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงจากคำเรียกขานธรรมดา แต่สะท้อนถึงความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนกับพื้นที่ในอดีต “คู” คือคูน้ำที่ถูกขุดขึ้นล้อมรอบพื้นที่ศาสนสถาน “ยาง” สะท้อนถึงกลุ่มชาวยาง (กะเหรี่ยง) ที่มาบูรณะวัดโบราณแห่งนี้ ชาวยางขุดคูน้ำล้อมรอบวัด จึงเรียกกันว่า 'วัดคูยาง' วัดสร้างเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด แต่มีผู้สันนิษฐานว่าสร้างมาแล้วไม่น้อยกว่า 400 ปี จนมาถึงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ระหว่าง พ.ศ. 2394–2399 จึงได้มีผู้บูรณะขึ้นในพื้นที่เดิม และพัฒนาให้เป็นศูนย์กลางทางศาสนาอีกครั้ง รากฐานของวัดจึงไม่ได้เกิดจากคนกลุ่มเดียว หากแต่เป็นผลลัพธ์ของการร่วมมือระหว่างชุมชนและกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยอยู่ร่วมกันในพื้นที่
วัดในฐานะศูนย์กลางสงฆ์และอำนาจทางจิตใจ เมื่อกาลเวลาผ่านไป วัดคูยางไม่ได้เป็นเพียงศาสนสถาน แต่ยังกลายเป็นศูนย์กลางการปกครองคณะสงฆ์ของเมืองกำแพงเพชรในยุคหนึ่ง
บทบาทสำคัญของพระครูธรรมาธิมุตมุนี (กลึง) อดีตเจ้าอาวาสวัดคูยาง และปฐมเจ้าคณะเมือง (เจ้าคณะจังหวัด) รูปแรกของจังหวัดกำแพงเพชร (ดำรงตำแหน่งช่วง พ.ศ. 2441–2449) ท่านเป็นพระเถระผู้ทรงวิทยาคุณ เชี่ยวชาญทั้งด้านพระปริยัติธรรมและวิปัสสนากรรมฐาน ซึ่งเป็นที่เคารพเลื่อมใสอย่างมากในยุคสมัยนั้น เป็นแกนนำในการสร้างและบูรณะสิ่งก่อสร้างสำคัญภายในวัด เช่น พระเจดีย์ พระอุโบสถ พระวิหาร และศาลาการเปรียญ ทำให้วัดแห่งนี้กลายเป็นวัดใหญ่ที่เป็นหลักฐานมั่นคงของเมือง ได้รับการยอมรับในฐานะศูนย์กลางทางพระพุทธศาสนา
ในช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 24 ถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 25 วัดแห่งนี้ยังปรากฏในบันทึกสำคัญเมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสต้น ผ่านพื้นที่วัด วันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2449 ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของการเสด็จประพาสเมืองกำแพงเพชรก่อนจะเสด็จล่องเรือกลับ และทรงบันทึกภาพวิถีชีวิตของวัดที่มีลำคูน้ำล้อมรอบ พร้อมทั้งอาคารไม้และหอไตรที่ตั้งอยู่กลางน้ำอย่างโดดเด่น ภาพที่ถูกบันทึกในครั้งนั้น ทำให้วัดคูยางกลายเป็นหนึ่งในวัดที่สะท้อนภูมิทัศน์แบบเมืองน้ำและภูมิปัญญาท้องถิ่นได้อย่างชัดเจน
หอไตรกลางน้ำ: ภูมิปัญญาที่เกิดจาก “คูน้ำ” หนึ่งในมรดกทางสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของวัด คือ “หอไตรกลางน้ำ” อาคารไม้ทรงไทยพื้นถิ่นตั้งอยู่บนพื้นที่น้ำเดิม ถูกออกแบบให้ยกพื้นสูงและตั้งอยู่กลางสระ เพื่อทำหน้าที่เป็นที่เก็บรักษาพระคัมภีร์และคัมภีร์ใบลาน การแยกตัวอาคารออกจากพื้นดินไม่เพียงแต่เป็นความงามทางสถาปัตยกรรม แต่ยังเป็นระบบป้องกันตามธรรมชาติจากปลวก แมลง และความชื้น แนวคิดนี้สะท้อนให้เห็นถึงความเข้าใจธรรมชาติอย่างลึกซึ้งของช่างพื้นบ้าน ที่ใช้ “น้ำ” เป็นทั้งเกราะป้องกันและองค์ประกอบของศาสนสถานในเวลาเดียวกัน
การเปลี่ยนแปลงของเมือง และการหายไปของคูน้ำ เมื่อเมืองกำแพงเพชรขยายตัวจากเมืองโบราณสู่เมืองสมัยใหม่ และมีประชากรมากขึ้น วัดคูยางซึ่งเป็นวัดศูนย์กลางของจังหวัดจำเป็นต้องขยายพื้นที่เพื่อสร้างโรงเรียน (โรงเรียนวัดคูยาง) สำนักงานเจ้าคณะจังหวัด อาคารเรียนพระปริยัติธรรม กุฏสงฆ์ และตัดเส้นทางคมนาคมให้ชาวบ้านและพุทธศาสนิกชนสามารถเดินทางเข้ามาร่วมทำบุญและศึกษาเล่าเรียนภายในวัดได้สะดวก พื้นที่รอบวัดค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปตามการใช้ประโยชน์ของชุมชน คูน้ำที่เคยล้อมรอบวัดในอดีตส่วนใหญ่ได้ถูกถมกลายเป็นถนนและอาคารบ้านเรือน เหลือเพียงร่องรอยของคูน้ำเดิมที่ยังคงอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ บริเวณหอไตรกลางน้ำเท่านั้น แม้ภูมิทัศน์จะเปลี่ยนไป แต่จุดศูนย์กลางของความทรงจำทางประวัติศาสตร์ยังคงอยู่ที่เดิม เป็นเหมือน “เกาะแห่งอดีต” ที่ยังยืนหยัดอยู่กลางกระแสความเปลี่ยนแปลงของเมือง ศิลปวัตถุและความศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ภายในอุโบสถของวัด มีพระประธานสำคัญคือ พระพุทธวชิรปราการ นามพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ปางมารวิชัย (หรือปางสะดุ้งมาร) นั่งขัดสมาธิราบ หน้าตักกว้าง 3 เมตร 23 เซนติเมตร (หรือกว้าง 6 ศอก 9 นิ้ว) หล่อด้วยเนื้อนวโลหะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดกำแพงเพชร ประกอบพิธีเททองขึ้นที่วัดคูยาง เมื่อวันที่ 29 เม.ย. 2525 ช่วงมงคลสมัยสมโภชน์กรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี นอกจากนี้ยังมีศิลปวัตถุสำคัญ เช่น ตู้พระธรรมและหีบพระธรรมลายรดน้ำปิดทอง ซึ่งสะท้อนฝีมือช่างในยุคต้นรัตนโกสินทร์ และแสดงให้เห็นถึงความรุ่งเรืองของงานศิลป์ทางพุทธศาสนาในภูมิภาคนี้ วัตถุเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงของเก่า แต่เป็นหลักฐานของระบบการเรียนรู้ การคัดลอกคัมภีร์ และการสืบทอดพระพุทธศาสนาผ่านงานช่าง
วัดคูยางในปัจจุบัน
ปัจจุบัน วัดคูยาง มีสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี และยังคงเป็นพื้นที่สำคัญของชุมชนทางศาสนา
แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนผ่านไปหลายยุคสมัย แต่บทบาทของวัดยังคงไม่เปลี่ยนไปมากนัก คือการเป็นศูนย์รวมจิตใจ และพื้นที่เก็บรักษามรดกทางวัฒนธรรมที่เชื่อมอดีตเข้ากับปัจจุบัน ร่องรอยของคูน้ำ และร่องรอยของคน เรื่องราวของวัดคูยางอาจเริ่มต้นจากคูน้ำเล็ก ๆ ที่ถูกขุดขึ้นเพื่อปกป้องพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อเวลาผ่านไป คูน้ำเหล่านั้นกลับกลายเป็นเส้นแบ่งระหว่าง “อดีตที่ยังอยู่” และ “ปัจจุบันที่เปลี่ยนไป” สิ่งที่ยังคงอยู่ไม่ใช่เพียงอาคารหรือโบราณวัตถุ แต่คือแนวคิดของผู้คนที่เชื่อว่า ศรัทธาและภูมิปัญญาสามารถสร้างพื้นที่ร่วมกันได้ แม้จะต่างยุค ต่างกลุ่มชาติพันธุ์ และต่างวิถีชีวิต เมื่อเมืองเติบโตและสิ่งแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา เราควรออกแบบ “การอยู่ร่วมกันระหว่างความเจริญและมรดกทางประวัติศาสตร์” อย่างไร เพื่อไม่ให้รากของอดีตถูกกลบหายไปใต้ถนนของอนาคต หรือคำตอบนี้จะอยู่ที่ "มหาศาลานครชากังราว" ที่รอวันสร้างเสร็จ?
สถานที่: วัดคูยาง พระอารามหลวง
แผนที่: https://maps.app.goo.gl/EB2UCWBs2K41wcei8?g_st=ac
เรียบเรียงโดย: สำนักข่าวกาขาว
หมายเหตุ: บทความนี้จัดทำขึ้นในลักษณะ "สารคดีเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเพื่อการประชาสัมพันธ์" โดยมีการเรียบเรียงและตีความเนื้อหาจากข้อสันนิษฐานทางประวัติศาสตร์ท้องถิ่น เพื่อสร้างความน่าสนใจและให้ความรู้แก่บุคคลทั่วไป "มิใช่บทความหรือเอกสารวิจัยทางวิชาการ"
หากผู้อ่านมีความประสงค์จะนำข้อมูลนี้ไปใช้ในการอ้างอิงเชิงวิชาการ ขอแนะนำให้ศึกษาเพิ่มเติมจากเอกสารปฐมภูมิ หลักฐานทางโบราณคดี และงานวิจัยที่ผ่านการรับรองจากผู้เชี่ยวชาญโดยตรง เพื่อความถูกต้องและสมบูรณ์ของเนื้อหา
แหล่งอ้างอิง:
ประวัติและโบราณสถานวัดคูยาง – กรมศิลปากร / สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดกำแพงเพชร
บันทึกประพาสต้นในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) – ส่วนที่เกี่ยวเนื่องกับการเสด็จประพาสมณฑลฝ่ายเหนือ และเมืองกำแพงเพชรสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคเหนือ – ข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มชาติพันธุ์ (ชาวยาง/กะเหรี่ยง) และภูมิปัญญาสถาปัตยกรรมหอไตรกลางน้ำ
คำสำคัญ : วัดคูยางพระอารามหลวง คูน้ำและชาวยาง หอไตรกลางน้ำ พระพุทธวชิรปราการ กำแพงเพชร
ที่มา : สำนักข่าวกาขาว
รวบรวมและจัดทำข้อมูล : กาญจนา จันทร์สิงห์
สำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ มาหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. (2569). ตำนานวัดคูยาง ประวัติศาสตร์แห่งศรัทธา คูน้ำ และชาวยาง. สืบค้น 13 พฤศจิกายน 2569, จาก https://arit.kpru.ac.th/ap/local/?nu=pages&page_id=2423&code_db=610001&code_type=01
Google search
วัดพระบรมธาตุนครชุม จังหวัดกำแพงเพชร มิใช่เพียงอารามหลวงคู่บ้านคู่เมือง แต่เป็นเสมือนสมุดบันทึกประวัติศาสตร์ที่ยังมีลมหายใจ ผ่านการผลัดเปลี่ยนรัชสมัยและศิลปกรรมที่สะท้อนถึงความรุ่งเรืองของพุทธศาสนาในแต่ละยุคสมัยได้อย่างชัดเจน
เผยแพร่เมื่อ 15-07-2026 ผู้เช้าชม 139
ข้อความในจารึกหลักที่ 2 ศิลาจารึกวัดศรีชุม ในหนังสือประชุมศิลาจารึกภาคที่ 1 หน้าที่ 37-39 ในบรรทัดที่ 21-40 อธิบายโดยสรุปว่า พ่อขุนศรีนาวนาถม ได้ครอบครองเมืองสุโขทัยและ เมืองศรีสัชนาลัยมาก่อน หลังสิ้นพ่อขุนศรีนาวนาถมแล้ว พ่อขุนบางกลางหาว ได้เข้ามาครอบครอง ต่อมาถูกขอมขยายอำนาจยึดเมืองต่าง ๆ ได้ พ่อขุนบางกลางหาวจึงต้องขอความช่วยเหลือไปยังพ่อขุนผาเมือง เจ้าเมืองราดซึ่งเป็นโอรสของพ่อขุนศรีนาวนาถม พ่อขุนผาเมืองได้สั่งให้พ่อขุนบางกลางหาวไปนำทหารของพระองค์ที่เมืองบางยางมาสู้รบ พ่อขุนบางกลางหาวก็ยังไม่สามารถที่จะชนะขอมสบาดโขลญลำพงได้ จนทำให้พ่อขุนผาเมืองต้องยกทัพออกมาช่วย จนในที่สุดได้เมืองบางขลัง ศรีสัชนาลัย และเมืองสุโขทัยคืน ได้และพ่อขุนผาเมืองได้อภิเษกพ่อขุนบางกลางหาวขึ้นเป็นเจ้าเมืองสุโขทัยทรงพระนามว่า “ศรีอินทรบดินทราทิตย์”
เผยแพร่เมื่อ 24-02-2020 ผู้เช้าชม 7,132
เมืองชากังราว เป็นเมืองโบราณที่ปรากฏชื่อตั้งแต่สมัยสุโขทัย โดยพบชื่อเมืองนี้ในศิลาจารึกเขาสุมนกูฏ (พ.ศ. 1911) จัดเป็นหลักฐานชั้นต้นหรือปฐมภูมิ (primary source) อันเป็นหลักฐานที่ทำขึ้นร่วมสมัยกับเหตุการณ์นั้น ๆ ศิลาจารึกเขาสุมนกูฏ (พ.ศ. 1911) เขียนเป็นภาษาไทยด้วยตัวอักษรไทยแบบสุโขทัย ศิลาจารึกหลักนี้เดิมอยู่เขาสุมนกูฏ (เขาพระบาทใหญ่ อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย) ซึ่งพระมหาธรรมราชาที่ 1 (ลิไทย) (ครองราชย์ พ.ศ. 1890 - 1911) ได้ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทเมื่อ พ.ศ. 1902 เขาสุมนกูฏหรือสมนตกูฏ เป็นชื่อภูเขาสำคัญที่มีรอยพระพุทธบาทในศรีลังกา คือที่ภาษาอังกฤษเรียกว่า “อาดัมสปีก” (Adam’s Peak) นั้น เขาสุมนกูฏในเมืองสุโขทัยคงเอาชื่อลังกามาสมมติเรียก สันนิษฐานว่าศิลาจารึกหลักนี้สร้างขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 1902 – 1915
เผยแพร่เมื่อ 16-09-2026 ผู้เช้าชม 71
กำแพงเพชร มั่งคั่งบนแผ่นกระดาษ แต่ขาดแคลนบนความจริง? ตีแผ่ตัวเลข GPP ที่ไม่ได้อยู่ในกระเป๋าชาวบ้าน หากเปิดดูรายงานจากสภาพัฒน์ฯ หรือตัวเลขทางเศรษฐกิจระดับภาค คุณจะพบชื่อ “จังหวัดกำแพงเพชร” ทะยานขึ้นมาอยู่อันดับต้นๆ ของภาคเหนืออย่างสง่างาม ด้วยรายได้เฉลี่ยต่อหัว (GPP Per Capita) ที่สูงจนน่าอิจฉา มายากลตัวเลข: เมื่อเศรษฐีกับคนจนถูกมัดรวมกัน ตัวเลขรายได้เฉลี่ยแสนกว่าบาทต่อปีที่ดูดีนั้น แท้จริงแล้วมันคือ “ค่าเฉลี่ยมายากล” เพราะในขณะที่รายได้มหาศาลไหลมาจาก ขุมทรัพย์ใต้ดิน (สัมปทานน้ำมันและก๊าซธรรมชาติ) และ ขุมทรัพย์บนดิน (โรงงานแปรรูปเกษตรขนาดใหญ่)
เผยแพร่เมื่อ 15-07-2026 ผู้เช้าชม 86
หากเดินทางผ่านตัวเมืองกำแพงเพชร เลียบแม่น้ำปิงฝั่งตะวันออก เราอาจพบชื่อสถานที่แห่งหนึ่งที่ฟังดูสะดุดหูอยู่เสมอว่า "เกาะแขก" วันนี้บริเวณดังกล่าวไม่ได้มีสภาพเป็นเกาะให้เห็นอย่างชัดเจน ไม่มีมัสยิด ไม่มีสุสาน และแทบไม่มีสิ่งใดบอกผู้คนรุ่นหลังได้โดยตรงว่า ครั้งหนึ่งพื้นที่แห่งนี้เคยเกี่ยวข้องกับผู้คนที่นับถือศาสนาอิสลามจากแดนไกล ชื่อ "เกาะแขก" จึงดูเหมือนเป็นเพียงชื่อย่านธรรมดาชื่อหนึ่งของกำแพงเพชร... หากแต่เมื่อย้อนกลับไปดูประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ชื่อนี้กลับพาเราเดินทางย้อนเวลาไปไกลกว่าที่คิด เพราะเบื้องหลังชื่อดังกล่าวมีทั้งเรื่องของสงคราม การโยกย้ายผู้คน และการตั้งถิ่นฐานของชาวปัตตานีในเมืองกำแพงเพชร
เผยแพร่เมื่อ 13-08-2026 ผู้เช้าชม 103
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช “ ในหลวง” ผู้เป็นที่รักยิ่งของปวงชนชาวไทย ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สดุในโลก ได้ทรงอุทิศพระวรกายพระราชหฤทัย และพระสติปัญญา บำเพ็ญพระราชกรณียกิจทั้งปวง เพื่ออาณาประชาราษฎร์ของพระองค์อย่างมากมายมหาศาล จนยากยิ่งที่จะหาพระมหากษัตริย์พระองค์ใดในโลกมาเทียบเคียงได้ ดังนั้นในโอกาสมหามงคล จึงขอนำเรื่องราวแห่งความปลื้มปิติมาน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ท่านที่มีต่อชาวกำแพงเพชรด้วยการเสด็จถึง 3 ครั้ง ตลอดระยะเวลากว่า 69 ปีที่ครองราชย์ เป็นช่วงเวลาที่พระองค์ทรงงานอย่างไม่เคยว่างเว้น และทรงประกอบพระราชกรณียกิจที่พร้อมทั้งความบริสุทธิ์และบริบูรณ์ตลอด 69 ปีที่ผ่านมา
เผยแพร่เมื่อ 18-02-2020 ผู้เช้าชม 3,167
ในพระราชพงศาวดาร ซึ่งกรมสมเด็จพระปรมานุชิตชิโนรสทรงนิพนธ์พระราชพงศาวดารสังเขปขึ้นมาใหม่ มีความต้นเรื่องต่างกับพงศาวดารกรุงสยาม (ของรัชกาลที่ 2) เริ่มด้วยกษัตริย์เมืองเชียงรายพ่ายศึก ได้อพยพชาวเมืองเชียงรายหนีลงมาทางทิศใต้ แล้วสร้างบ้านเมืองใหม่บริเวณเมืองแปบ ซึ่งเป็นเมืองร้างอยู่ริมแม่น้ำปิง (อยู่คนละฟากเมืองกำแพงเพชรปัจจุบัน) ภายหลังให้ชื่อใหม่ว่าเมืองไตรตรึงษ์ ต่อมามีลูกเขยเป็นสามัญชนคนเข็ญใจชื่อ นายแสนปม ได้เป็นกษัตริย์เมืองเทพนคร พระนามว่าสมเด็จพระเจ้าศิริชัยเชียงแสน มีโอรสชื่อเจ้าอู่ทอง ซึ่งต่อมาคือ สมเด็จพระรามาธิบดี ผู้ทรงสร้างกรุงศรีอยุธยา
เผยแพร่เมื่อ 02-03-2020 ผู้เช้าชม 2,560
เอกสารจากพงศาวดารฉบับปลีก ซึ่งนายไมเคิล ริคคารี่ ได้นำลงในหนังสือสยามสมาคม มีข้อความสรุปได้ว่า เมืองสุโขทัยได้ตกเป็นเมืองขึ้นของอยุธยาอีกครั้งเมื่อสมัยของพระบรมราชาธิราชที่ 2 และได้แบ่งอาณาจักรสุโขทัยออกเป็น 4 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 ให้พระมหาธรรมราชาที่ 4 (บรมปาลมหาธรรมราชา) ครองเมืองอยู่ที่สองแควหรือพิษณุโลก ส่วนที่ 2 ให้พระยารามครองเมืองอยู่ที่สุโขทัย ส่วนที่ 3 ให้พระยาเชลียงครองเมืองอยู่ที่สวรรคโลก และส่วนที่ 4 ให้เจ้าแสนสอยดาว ครองเมืองอยู่กำแพงเพชร
เผยแพร่เมื่อ 02-03-2020 ผู้เช้าชม 2,267
มีเรื่องเล่าต่อๆ กันมาว่า พญาลิไท กษัตริย์แห่งกรุงสุโขทัย เมื่อขึ้นครองราชย์ ณ กรุงสุโขทัย บรรดาหัวเมืองต่างๆ พากันแข็งเมือง ไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจของพญาลิไท เช่น เมืองบางพาน เมืองคณฑี เมืองนครชุม พญาลิไท จึงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง พระองค์ทรงนำพระบรมสารีริกธาตุ และพระศรีมหาโพธิ์ มาจากประเทศศรีลังกา มาแสดงความเป็นไมตรี เมื่อเมืองนครชุมรับไมตรี พญาลิไท จึงนำพระบรมสารีริกธาตุ ประดิษฐานไว้ในพระเจดีย์พระบรมธาตุนครชุม ซึ่งเป็นเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์
เผยแพร่เมื่อ 16-04-2020 ผู้เช้าชม 3,438
ในสมัยกรุงธนบุรีพบหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับเมืองไตรตรึงษ์เพียงเล็กน้อย โดยเป็นจดหมายเหตุความทรงจำกรมหลวงนรินทรเทวี กล่าวถึงสมัยกรุงธนบุรี เมื่อพ.ศ. 2315 พระเจ้ามังระให้อะแซหวุ่นกี้เป็นแม่ทัพยกยกพลมาทางด่านแม่ละเมา เข้ายึดเมืองสุโขทัย สวรรคโลก แล้วข้าล้อมเมืองพิษณุโลกไว้ โดยการรบที่เมืองพิษณุโลก ดำเนินไปถึง 3 ปี ก็เสียเมืองแก่พม่า ฝ่ายไทยขุดอุโมงค์และทลายกำแพงลง ตั้งล้อมจับพม่ากลางแปลงจับได้แม่ทัพพม่าและทหารเป็นจำนวนมาก
เผยแพร่เมื่อ 02-03-2020 ผู้เช้าชม 3,720
